جمعه, 28 دی 1397
عنوان : بررسی وضعیت کارآفرینی رشته کارشناسی مهندسی منابع طبیعی گرایش محیط زیست
تاريخ شروع : 1388/08/06
مولف : رحیم میرزایی ملااحمد، محبوبه علوی و سارا خوش صفا

امتیاز :  ۰ |  مجموع :  ۰

توضيحات :             

«استفاده از مقاله با ذکر منبع بلامانع است»

بررسی وضعیت کارآفرینی رشته کارشناسی مهندسی منابع طبیعی

گرایش محیط زیست

 

رحیم میرزایی ملااحمد1، محبوبه سادات  علوی2 و سارا خوش صفا3

1 استادیار موسسه آموزش عالی علمی کاربردی.       

2 3 دانشجويان کارشناسی رشته مهندسی منابع طبیعی با گرایش محیط زیست.

 

چکیده

بسیاری از دانشگاه های کشورهای پیشرفته و در حال توسعه بهره گیری از کارآفرینی را آغاز نموده‌اند و این بذل توجه در قالب تدوین استراتژی ها، سیاست ها و برنامه های علمی جهت بسط و تقویت روحیه و رفتار کارآفرینی و مهمتر از آن آموزش کارآفرینی در موسسات علمی و آموزشی و دانشگاه ها ظاهر گردیده است.  این مقاله با هدف بررسی برنامه درسی و شیوه اجرای رشته مهندسی منابع طبیعی گرایش محیط زیست در جهت ایجاد کارآفرینی تهیه و با توجه به آن پیشنهاداتی در بهبود برنامه درسی و شیوه آموزشی ارایه می نماید. روش تحقيق مورد استفاده پيمايشي و توصيفي همبستگي مي باشد. در اين مطالعه براي جمع آوري اطلاعات مورد نظر جهت مرور ادبيات از مطالعه کتابخانه اي و کاوش اينترنتي استفاده شده است و ابزار اصلي براي گردآوري اطلاعات و دستيابي به سئوالات تحقيق و آزمون فرضيات، پرسشنامه مي باشد. تعداد نمونه با استفاده از فرمول کوکران و پس از آزمون اولیه به دست آمد. تعداد 19 نفر استاد و 108 نفر دانشجو پرسشنامه های ارسالی را تکمیل و عودت دادند. اطلاعات پس از کد بندی وارد نرم افزار آماری SPSS شد و با استفاده از پارامتر مرکزی میانه و آزمون کروسکال والیس تجزیه تحلیل شدند. نتایج نشان داد از نظر اساتید و دانشجویان؛ برای کار آفرینی، امکانات، مشاور یا راهنما در دانشگاه  خیلی کم است و بین دانشگاه و مراکز شغلی و کارآفرینی ارتباط خیلی کمی وجود دارد. کم بودن درس هایی مرتبط با کارآفرینی، شیوه نامناسب اساتید در تدریس دروس، انطباق کم رشته با مشاغل موجود و آشنایی کم دانشجویان از جمله عوامل اثرگذار در کارآفرینی این رشته به دست آمد و اضافه شدن درس کارآفرینی و یا سرفصل کارآفرینی به سایر دروس در حد خیلی زیاد مورد تاکید قرار گرفت.

 

کلمات کلیدی: کارآفرینی، رشته محیط زیست، اساتید، دانشجویان


 مقدمه:

كارآفريني موتور تحول و توسعه اقتصاد، فرهنگ و جامعه است. رشد و فراگيري اين پديده مي تواند به تحول و دگرگوني اساسي در اقتصاد ملي منجر شود. كارافريني فرآيندي است كه طي آن فرد كارآفرين با ارائه ايده و فكر جديد ايجاد كسب و كار با قبول مخاطره و تحمل ريسك، محصول و خدمت جديد را ارائه مي كند.

کار آفريني يک مفهوم چند بعدي پيچيده است که در دوره هاي اخير توجه  افراد زيادي را به خود جلب کرده است. (Davidsson and Wiklund,2000;Low,2001;Shane and Venkataraman.1997) حتي مي توان گفت که عنوان کار آفريني و آموزش آن ، تعريف واحد و مشخصي ندارد (Fiet,2002) . در حالي که اکثرا موافق هستند که کارآفرينان باعث توسعه اقتصادي مي شوند و نقش کارآفريني بايد ارزش گذاري شود و مورد توجه قرار گيرد اما هنوز کارآفريني براي خيلي از افراد نامفهوم است . دليل اين مساله مي تواند اين باشد که معمولا واژه کارآفريني مترادف و مربوط به آموزشگاه ها و محصلان بازرگاني است اما به طور فزاينده اي به عنوان يک مسووليت دانشگاهي تلقي مي گردد.(Laukkanen,2000)

افراد حرفه اي در زمينه ي کارآفريني گروه منحصر به فردي هستند که با توجه به قابليت حرفه اي خود که مربوط به رقابت در سطح بازار مي شود ، دوره هاي آموزشي را بعد از تحصيلات رسمي خود مي گذرانند . دکترها ، دندانپزشک ها ، دارو سازها ، حسابداران و وکلا گروه هايي هستند که عموما در دنياي غرب به عنوان افراد حرفه اي تلقي مي شدند (Sorenson,1974;Wilensky;1964;Engel,1970 Sott,1969 ; Sorenson and ) . خيلي از وظايف حرفه اي و برنامه هاي تحصيلي علمي امروزه طوري تدوين شده اند که اساس آن ها داراي نظم و قانون مي باشند ، به طوري که تعداد محدودي از اين نظم عمل مي نمايند (Parrot,2004 ).

 به دلیل نو پا بودن  رشته و کارهای تحقیقاتی کم در زمینه کارافرینی آن وعوامل اثر گذار دیگر، بسیاری از دانش آموختگان  این رشته هنوز کار مناسبی با تحصیلات خود پیدا نکرده اند!

در این مقاله با بررسی رشته مهندسی منابع طبیعی با گرایش محیط زیست مشخص می شود که برای فارغ التحصیلانی که این رشته را به پایان میرسانند چه آینده ای در انتظار است و از چه طرقی میتوانند بازار کار خوبی داشته باشند و در چه زمینه هایی میتوانند کار کنند و مفید باشند .

 

- تعریف کارآفرینی:

در مورد تعريف كارآفريني ديدگاه هاي مختلفي وجود دارد و درك كامل مفهوم و موضوع " كارآفريني " نيازمند اطلاع از ديدگاه هاي بين رشته اي مي باشد. كارآفريني برحسب ماهيت خود و توجه محققان رشته هاي مختلف از نظر روانشناسي، جامعه شناسي، اقتصاد، صنعت و حتي تاريخي تعريف شده است.

ژوزف شومپيتر( 1934) فرآيند كارآفريني را " دگرگونی خلاق" مي نامد به عبارت ديگر ويژگي تعيين كننده در كارآفريني همانا انجام كارهاي جديد و يا ابداع روشهاي نوين در امور جاري است. روش نوين همان "دگرگونی خلاق" مي باشد. از نظر وي نوآوري در هر يك از زمينه هاي ذيل كار آفريني محسوب مي شود :

-ارائه كالاي جديد.

-ارائه روش جديد در فرآيند توليد.

-گشايش بازاري جديد.

-يافتن منابع جديد.

-ايجاد هر گونه تشكيلات جديد در صنعت.

كارآفريني كيفيتي است كه افراد را قادر مي سازد يك فعاليت جديد را شروع كنند يا با قدرت و به طور ناباورانه فعاليت موجود را توسعه دهند.

اگرچه تعاريف گوناگوني از كارآفريني ارائه شده است، ليكن بيشتر نويسندگان و صاحب نظران در مجموع كارآفريني را  فرآيند شناسايي فرصتهاي اقتصادي، ايجاد كسب و كار و شركتهاي جديد، نوآور و رشد يابنده براي بهره برداري از فرصتهاي شناسايي شده مي دانند كه در نتيجه آن كالا ها و خدمات جديدي عرضه مي شود.

واژه کارآفرینی از کلمه فرانسوی Entreprendre به معنای((واسطه و دلال)) و یا اصطلاح انگلیسی To Undertake به معنای ((متعهد شدن)) اقتباس شده است که در فارسی ابتدا کارفرمایی و سپس کارآفرینی ترجمه شده که هر دو ترجمه خوبی از این واژه نیستند. به نظر می رسد بهتر بود که این واژه به ((ارزش آفرین)) ترجمه می شد.برخی از تعاریف کارآفرینی عبارتنداز:

  کارآفرینی به معنای به کارگیری مفاهیم و فنون مدیریتی، ابزارها و فرایندهای طراحی، استاندارسازی محصول و بنا نهادن کار بر پایه آموزش و سپس تحلیل آن است.

 

کارآفرینی را فرایند شکار فرصت ها به وسیله افراد، به طور انفرادی (کارآفرین مستقل ) یا در سازمان ها (کارآفرینی سازمانی )، بدون در نظر گرفتن منابع موجود در اختیار آن ها می دانند.

          بنابـر تعريف واژنامه دانشگـاهي وبستر ؛ كارآفرين كسي است كه متعهد مي شود مخاطره هـاي يك فعاليت اقتصادي را سازماندهي ، اداره و تقبل كند.

كـرزنر نيز كـه از استــادان اقتصاد دانشگاه نيويورك مي باشد كارآفريني را اين گونه تشريح مي كند : كارآفريني يعني ايجاد سازگاري و هماهنگي متقابل بيشتر در عمليات بازارها.

 

- آموزش کارآفرینی :

پس از روشن شدن ضرورت توجه به کارآفرینی، آشنایی با مفهوم کارآفرینی و خصوصیات کارآفرین، پرورش روحیه کارآفرینی در افراد غیرکارآفرین از اهمیت فوق العاده ای برخوردار می شود.از این رو فعالیت های آموزشی برای تربیت کارآفرینان در دستور کار بسیاری از مراکز آموزش کارآفرینی قرار گرفته، چرا که لازمه توسعه کارآفرینی، آموزش آن است.

فعالیت های آموزش کارآفرینی به طور غیررسمی از اواسط دهه 70 میلادی آغاز شده ولی زمان شروع رسمی آن ها به ابتدای دهه 80 برمی گردد. در عین حال، این فعالیت ها در دانشگاه های کشورهای توسعه یافته و در حال توسعه رو به افزایش است. به طوریکه در سال 1975 دروس کارآفرینی در 104 دانشکده آمریکا تدریس می شد، در حالیکه این تعداد در سال 1980 به 163 عدد، در اواسط همان دهه به 205 و در ابتدای دهه 90 به 253 دانشکده رسیده است و در حال حاضر در بیش از 20 دانشگاه این کشور کارآفرینی به عنوان یک رشته تدریس می گردد.

انگيزههاي مختلفي در كارآفرين شدن مؤثر ميباشند كه از جمله آنها: نياز به موفقيت، نياز به كسب درآمد و ثروت، نياز به داشتن شهرت، و مهمتر از همه نيازمندي به احساس مفيد بودن و استقلال طلبي را ميتوان نام برد.

رشته های زیست محیطی حیطه ای مهیج و پویا برای کاوش دانشجویان فراهم می کنند. این رشته ها همواره شامل مسائل محلی و جهانی بوده اند، ضمن تأکید بر اینکه فعالیت محلی می تواند در سطح جهانی مؤثر باشد. همچنین، این رشته ها عموماً این امکان را فراهم می سازند که در رشته های مختلف کاوش و آنها را با هم ترکیب کرد.

درس هایی که در دانشگاه تدریس می شوند توانایی کافی آماده سازی دانش آموختگان، برای انجام فعالیتهای  بازار کار را ندارند چون بیشتر در دانشگاه به دروس تئوری تکیه می شود و کمتر به قسمت عملی و آزمایشگاهی درس توجه می شود و دانشجویان بعد از به اتمام رساندن دروسشان مهارت های کمی  در قسمتهای عملی پیدا می کنند و نیاز به دوره های آموزشی دیگری برای انجام وظایف مهارتی خود دارند.که این نیز مشکلاتی برای دانش آموختگان ،در وقت و هم زمان ایجاد می کند.

هدف از این تحقیق بررسی رشته مهندسی منابع طبیعی با گرایش محیط زیست و شناخت میزان کار آفرینی این رشته از طریق دانشجویان و دانش اموختگان می باشد . با بررسی دروس برنامه های درسی در دانشگاهها و مشخص کردن  درسهای عملی و میزان همخوانی و هماهنگی آنها با بازار کاروبررسی نقطه نظرات دانشجویان و دانش آموختگان این رشته پیشنهادات مشخصی ارایه می شود.

 این رشته در دانشگاه جامع علمی کاربردی بصورت کاردانی و به نام تکنولوژی محیط زیست و در دانشگاههای آزاد و سراسری با عنوان مهندسی محیط زیست تصویب و اجرا می شود.

 

رشته تکنولوژی محیط زیست:

هدف تربيت افرادي است كه با كسب اطلاعات كافي در زمينه علوم پايه، اكولوژي، بيولوژي گياهي و حيواني، كارتوگرافي و نقشه برداري، مسائل پاركهاي مختلف و فضاسازي آنها، حيات وحش و شكارگاهها، مسائل آلودگيهاي محيط زيست و غيره بتوانند اجراي برنامه هاي زيست محيطي را عهده دار گردند.

فارغ التحصيلان اين دوره قادر خواهند بود در سازمان حفاظت محيط زيست و واحدهاي تابعه آن به عنوان مجري برنامه ها، در سازمان جنگلها و مراتع(وزارت جهاد كشاورزي) و بخش پاركها و فضاي سبز، در بخش فضاي سبز شهري (شهرداريها) در مديريت پاركهاي ملي و منطقه اي و حفاظت شده همكاري داشته باشند.

باتوجه به صنعتي شدن كشور، براي جلوگيري از تخريب محيط زيست و در نتيجه جلوگيري از بهم ريختگي و فروپاشي اكوسيستم طبيعي و چرخه حيات، ضرورت اين دوره روشن است.

 

رشته مهندسی محیط زیست:

 هدف از آموزش محيط زيست، توسعه آگاهي و درك دانشجويان پذيرفته شده در اين دوره به فرآيند و ارتباطات داخلي در محيط هاي طبيعي و مصنوعي به صورتي كه به ارزشها و نظريات، انگيزه ها و تعهدات خود نسبت به حمايت و حفاظت از محيط زيست جامه عمل بپوشانند و بتوانند اقداماتي براي حل مسائل محيط زيست و بهبود كيفيت زندگي بعمل آورند

 دانشجويان در اين دوره اطلاعات كافي در زمينه علوم پايه، دانش پايه در باره مسائل محيط زيست، مديريت منابع طبيعي، مسائل آلودگيهاي محيط زيست، توسعه و اثرات آن بر محيط زيست كسب مي كنند.طول دوره كارشناسي محيط زيست بطور متوسط 4 سال و حداكثر 6 سال است و در مجموع حدود 145 واحد درسي گذرانده مي شود. اين رشته هم اكنون در مقاطع كارشناسي پيوسته، كارشناسي ارشد ناپيوسته و دكتري در كشور ارائه ميگردد كه در مقطع كارشناسي 5 گرايش دارد.

دانش آموختگان اين رشته، اطلاعات ، علائق و آگاهي هاي خود نسبت به محيط زيست و مسائل آن در سطح جهان و به ويژه محيط زيست كشور را افزايش مي دهند، قدرت درك مفاهيم اساسي محيط زيست و محتواي علمي آنها را رشد و پرورش ميدهند و در تهيه و اجرا و نظارت طرحهاي پژوهشي كاربردي مربوط به محيط زيست مهارت لازم را كسب مي كنند.

از آنجائي كه قسمت عمده فعاليت گرايشهاي مختلف اين رشته در محيط باز و مناطق جنگلي و مراتع انجام ميگردد، لذا ضروري است دانشجو از توانائي جسمي و علاقمندي كافي برخوردار باشد تا بتواند در شرايط مختلف جوّي فعاليت نمايد.

بازار کار رشته مهندسی محیط زیست:

رشته منابع طبيعي با هر گرايش بازار کارش طبيعت است. منابع طبيعي اعم از آب، خاک، جنگل و مرتع جاهايي هستند. سازمان محيط زيست، وزارت جهاد کشاورزي، شيلات، سازمان جنگل ها و شهرداري ها از سازمان هايي هستند که در جذب فارغ التحصيلان اين رشته می توانند موثر باشند.

دوره هاي آموزشي محيط زيست براي آشنايي دانشجويان با مسائل محيط زيست (از قبيل اكولوژي حيات وحش، ذخاير گياهي و جانوري و غيره) مديريت منابع طبيعي (سالم سازي محيط، جلوگيري از تخريب و تهي سازي منابع غير قابل تجديد، طراحي پارك هاي ملي و جنگلي و فضاي سبز، اداره پاركهاي ملي و مناطق حفاظت شده و غيره) مسائل آلودگي هاي محيط زيست (آلودگي آب، هوا و زمين)، توسعه و اثرات آن بر محيط زيست و آمايش سرزمين و ... داير شده است.

فعاليت حرفه اي در يک ساختار مبهم دانش تئوريک مي باشد.

درسهای رشته محیط زیست دوره کارشناسی:

عمومی و پایه

اصلی

جنگل

مرتع و آبخیز

صنایع چوب

شیلات

محیط زیست

آشنايي با کامپيوتر

آمار و احتمالات

اقتصاد جنگل 

آبخيزداري

استاندارد و درجهبندي چوب

اصول تغذيه آبزيان

پارکهاي ملي و جنگلي و پرديسها

رياضيات (نظري، عملي)

ارزيابي خاکهاي زراعي

اندازهگيري جنگل 

اصلاح و توسعۀ مراتع

بازار چوب

اصول تکثير و پرورش آبزيان

شناخت حيوانات شکاري

زمين شناسي

اقتصاد عمومي 

اندازهگيري جنگل 

اکولوژي مرتع

تخته خرده چوب

اکولوژي درياها

مديريت صنعتي

زيستشناسي

اکولوژي

اکولوژي جنگل

حفاظت خاک

تخته فيبر

بهداشت و تکنولوژي فرآوردههاي شيلاتي

هيدورشيمي

شيمي عمومي

خاکشناسي عمومي

بهره برداري جنگل

خاکهاي مناطق خشک و نيمهخشک

کاغذسازي

بيماريها و انگلهاي آبزيان

کنترل کيفيت محصول

فيزيک عمومي

جامعه شناسي روستايي

جنگل شناسي 1و2

دامداري

تشريح و تشخيص چوب

تکثير و پرورش آبزيان

شناخت محیط زیست

هوا و اقليم شناسي

درخت شناسي

جادهسازي1و2

زراعت نباتات علوفهاي

تکنولوژي تهيه خمير کاغذ

تکثير و پرورش ماهي

 

مبانی و مفاهیم اخلاق 2

قوانين و مديريت منابع طبيعي

جنگلکاري در مناطق خشک

ژنومرفولوژي1و2

چوب خشک کني

روشهاي صيد آبزيان

 

روخوانی قران 1

مقدمات مردمشناسي عشايري

جنگلکاري و نهالستانهاي جنگلي

شناسايي گياهان مرتعي

چوببري

ليمونولوژي 1 و 2

 

تنظیم خانواده 2

کارتوگرافي

حمايت جنگل

هيدرولوژي کاربردي

حفاظت چوب

ماهيشناسي عمومي

 

تفسیر نهج البلاغه 2

جلسه بحث

خاک شناسي جنگل

هيدورلوژي عمومي

حفاظت کار و ايمني در صنايع چوب

ماهيشناسي و سيستماتيک

 

زبان عمومی 3

گیاه شناسی عمومی

سياست جنگل

 

روکش و تخته لايه

هيدروتکنيک و طراحي استخرها

 

وصایای امام ره 1

 

 

 

سازههاي چوبي

 

 

ربیت بدنی(2)

 

 

 

شيمي چوب

 

 

اندیشه اسلامی(1و2)

 

 

 

صنايع چوب

 

 

انقلاب اسلامی ایران

 

 

 

صنايع مبلمان

 

 

فارسی عمومی

 

 

 

فيزيک چوب

 

 

تاریخ صدر اسلام

 

 

 

مکانيک چوب

 

 

 

جدول دروس دوره کارشناسی محیط زیست دانشگاه آزاد اسلامی

عمومی و پایه

اصلی

جنگل

مرتع و آبخیز

شیلات

محیط زیست

:تربیت بدنی(1)

رسم فنی

جنگل شناسی عمومی

شناسایی گیاهان مرتعی

اکولوژی دریا

شناخت محیط زیست

مبانی و مفاهیم اخلاق

اکولوژی

 

هیدرولوژی عمومی

لیمنولوژی عمومی

میکروبیولوژی2

روخوانی قران

گیاه شناسی عمومی

 

حفاظت خاک

 

جانور شناسی

تفسیر نهج البلاغه

مساحی نقشه برداری

 

 

 

شناخت حیوانات شکاری

-اشنایی با رایانه

اقتصاد عمومی

 

 

 

مناطق حفاظت شده و پارکهای ملی

شیمی عمومی

هوا و اقلیم شناسی

 

 

 

بوم شناسی مهره داران

زبان عمومی

کارتوگرافی

 

 

 

زیست شناسی حفاظت

ریلضی عمومی

امار و احتمالات

 

 

 

الودگی هوا

-تنظیم خانواده

ژنتیک

 

 

 

پارکداری

فیزیک عمومی

عکسهای هوایی

 

 

 

مبانی مدیریت حیات وحش

زمین شناسی

جامعه شناسی

 

 

 

تاکسیدرمی

وصایای امام ره

درختها و درختچه های ایران

 

 

 

الودگی اب و خاک-گیاهان ابزی

فارسی عمومی

خاکشناسی عمومی

 

 

 

بهسازی وحفظ محیط زیست

شیمی الی

مبانی سنجش از دور و سامانه جغرافیایی

 

 

 

طراحی و مهندسی پارکهای ملی وجنگلی

تربیت بدنی(2

جلسه بحث

 

 

 

فنون و مدیریت حیات وحش

اندیشه اسلامی(1و2

پروژه

 

 

 

انسان و محیط زیست

تاریخ صدر اسلام

 

 

 

 

مدیریت مواد زائد جامد

انقلاب اسلامی ایران

 

 

 

 

ارزیابی محیط زیست

 

 

 

 

 

حقوق و مدیریت محیط زیست

















دروس عمومی 24 واحد-دروس پایه 36 واحد-دروس اصلی 35 واحد- دروس تخصصی34 واحد-دروس اختیاری 10 واحد- جمع کل 139 واحد.

 روش تحقيق مورد استفاده پيمايشي[1] و توصيفي همبستگي مي باشد. در اين مطالعه براي جمع آوري اطلاعات مورد نظر جهت مرور ادبيات از مطالعه کتابخانه اي و کاوش اينترنتي استفاده شده است و ابزار اصلي براي گردآوري اطلاعات و دستيابي به سئوالات تحقيق و آزمون فرضيات، پرسشنامه مي باشد؛ تعداد نمونه با استفاده از فرمول کوکران و پس از آزمون اولیه به دست آمد .تعداد 19 نفر استاد و 108 نفر دانشجو پرسشنامه های ارسالی را تکمیل و عودت دادند. اطلاعات پس از کد بندی وارد نرم افزار آماری spss شد و با استفاده از پارامتر مرکزی میانه و آزمون کروسکال والیس تجزیه تحلیل شدند.

 


 

گویه

تعداد پاسخ دهنده

میانگین

انحراف معیار

تعداد  درس هایی در دوره محیط زیست که به کارآفرینی منتج شود

124

2.07

1.2

شیوه تدریس استادان در تربیت کارآفرین

125

2.13

1.16

میزان دروس عملی ارایه شده در برنامه درسی در جهت کارآفرینی

127

2.31

1.17

وجود راهنما یا مرکز مشاوره کارآفرینی در دانشگاه محل تحصیل

125

1.67

1.08

میزان امکانات لازم در دانشگاه برای تربیت کارآفرین

126

1.78

1.21

میزان ارتباط دانشگاه با مراکز شغلی یا کارآفرینی

124

1.92

1.2

میزان انطباق دوره محیط زیست با مشاغل موجود در بازار کار

122

2.84

1.53

میزان انگیزه دانشجویان برای فراگیری کارآفرینی در زمان تحصیل

126

4.52

1.98

میزان آشنایی دانشجویان با شرایط شغلی محیط زیست

126

2.5

1.56

میزان موافقت شما با اضافه شدن درس یا دروس کارآفرینی به رشته

127

5.34

1.67

میزان موافقت شما با اضافه شدن سرفصل کارآفرینی به بعضی دروس

127

5.35

1.77

1: خیلی کم             2: کم            3:  نسبتا کم          4:بی تاثیر          5:نسبتا زیاد        6:زیاد        7: خیلی زیاد


نتایج پژوهش

نتایج نشان می دهد از نظر استادان و دانشجویان ؛ برای کار آفرینی، امکانات ، مشاور یا راهنما در دانشگاه  خیلی کم است و بین دانشگاه و مراکز شغلی و کارآفرینی  ارتباط خیلی کمی وجود دارد. کم بودن درس هایی مرتبط با کارآفرینی، شیوه نامناسب استادان در تدریس دروس، انطباق کم  رشته با مشاغل موجود و آشنایی کم دانشجویان با رشته از جمله عوامل اثرگذار در کارآفرینی این رشته به دست آمد و اضافه شدن درس کارآفرینی و یا سرفصل کارآفرینی به سایر دروس در حد خیلی زیاد مورد تاکید قرار گرفت.

 

پیشنهادات:

با محدود کردن و در نظر گرفتن ساختار برنامه و بر اساس نتايج ،يک نياز واقعي به برنامه ي تحصيلي کارآفريني به صورت زير وجود دارد: دانشجو با آموزش به کار آفرینی تحریک شده و از منابع اطلاعاتی بیشتر استفاده نماید.

 در قسمتی از برنامه های درسی مباحث کار آفرینی گنجانده شود. براي توسعه ي مهارت هاي ارتباطي براي هر رشته نيازهاي اساسي مشترک در نظرگرفته شود.

به موازات آمادگی برای برنامه تحصیلی ، سه واقعیت اساسی درباره «تصویر بزرگ» تحصیلات زیست محیطی را باید به خاطر داشت: اولاً، این رشته به شدت میان رشته ای است؛ ثانیاً، باید فعالیت های آموزشی با تجربه عملی همراه شوند و ثالثاً، باید زمانی که هنوز دانشجوتحصیل می کند، در خصوص ایجاد یک شبکه ی حرفه ای اقدام نماید.

گام نخست تعامل میان رشته ای: این هدف به ویژه شامل دانشجویان مقطع کارشناسی می شود، که عموماً مجموعه وسیعی از گزینه های آموزشی فرا روی آنها قرار دارد. مسائل زیست محیطی مربوط به تعامل بین علم اقتصاد، مسائل اجتماعی، سیاست، حقوق، فناوری، بوم شناسی و بسیاری رشته های دیگر است. کسب دانش و اطلاعات در برخی از این حیطه ها به آنها کمک خواهد کرد که راحت تر بتوانند به تحصیلات خود در این رشته ادامه دهند.

با این وجود، هیچ فهرست «مشخصی» از درس هایی که بتوانند آمادگی های لازم برای یک شغل زیست محیطی را فراهم کنند وجود ندارد.

رشته های تحصیلی زیست محیطی در بسیاری از دانشگاه ها به عنوان گروه هایی از دوره های آموزشی موجود از قبل آغاز و برای ارضاء علاقه فزاینده دانشجویان به این رشته، با هم ترکیب شدند. در سایر موارد، برخی از گروه ها به عنوان مثال زمین شناسی ممکن است در بنیان نهادن یک برنامه تحصیلی زیست محیطی نقشی کلیدی ایفا کرده باشند و گرایش دوره‌های آموزشی هنوز هم حاکی از این موضوع است.

گام دوم کسب تجربه عملی: تحصیلات در رشته ی محیط زیست از یک نهضت عمل گرایی نشأت گرفته است. این رشته در دهه 1980، هنگامیکه گروه های مردمی به نحو فزاینده ای نسبت به تأثیرات زیست محیطی رشد و توسعه دنیای امروز نگران شدند، به سرعت رشد کرد و بسیاری از استادان این رشته خود از فعالان حفظ محیط زیست هستند.

در نتیجه، دانشجویان فقط مطالب درسی را در کلاس های درس فرا نمی گیرند. ویژگی بارز رشته های زیست محیطی آموزش و یادگیری فعال است. تجارب کاری مفید برای اخذ یک مدرک جامع در رشته محیط زیست ضروری است. دانشجویان باید آنچه در کلاس های درس فرا می گیرند را با تجارب عملی که به آموخته های آنها عینیت می بخشد در هم آمیزند.

بسته به کاری که می خواهند بعد از فراغت از تحصیل انجام دهند، درخواست دوره کارآموزی کنند. تجربیات خود را از حیث مهارت ها و مشاغلی که در بازارمورد نیاز است بررسی کنند. با مطالعه نشریات دانشگاهی و تجاری، روزنامه ها و مجلات صنعتی با مهم ترین مسائل آشنا شوند. از امکانات و منابع موجود در دفتر مشاغل دانشگاه و/یا گروه خود بهره بگیرند ممکن است تحقیقات زیادی راجع به دوره های کار آموزی انجام شده باشد که کار آنها را ساده تر خواهد کرد!

گام سوم برقراری و حفظ ارتباط های شغلی: به احتمال قوی، بهترین روش برای تحکیم گزینه های مشاغل زیست محیطی بین المللی دانش آموختگان برقراری ارتباط با متخصصینی است که در این زمینه فعالیت می کنند. امروزه به لطف پست الکترونیکی (ایمیل)، این کار از هر زمان دیگری ساده تر است. آخرین اخبار و اطلاعات مربوط به پیشرفت های خود را در اختیار این گونه افراد قرار دهند و از آنها راجع به گزینه های آموزشی و شغلی مشورت بگیرند، و حتی الامکان روشی را برای جبران متقابل کمک های آنها بیابند (به عنوان مثال آیتم های خبری که ممکن است برای آنها جالب باشد را برایشان بفرستند، و یا برای کمک به آنها در خصوص پروژه ای که روی آن کار می کنند داوطلب شوند.)

از این متخصصین بخواهند که بررسی کنند چه دیدگاه هایی ممکن است راجع به مدرک دانشگاهی دانش آموختگان و تجارب مرتبط با آن وجود داشته باشد و سعی کنند برنامه تحصیلی خود را حتی الامکان متناسب با بازار کار تنظیم کنند.

برخی از مفید ترین و مطلع ترین منابع دانش آموختگان می توانند دانشجویانی باشند که اخیراً با مدرکی مشابه فارغ التحصیل شده اند و در حال حاضر در همان محلی که آنها  مایل هستند مشغول به کار شوند کار می کنند. آنها دیدگاهی جدید راجع به بازار کار دارند و می توانند نکات آموزنده ای که در جریان جستجو برای کار فرا گرفته اند را در اختیار قرار دهند.

سه گام فوق فقط می توانند دیدگاه محدودی راجع به نحوه آمادگی برای شغل آینده ارائه دهند. بخش زیادی از آنچه زمان فراغت از تحصیل و اخذ مدرک اتفاق می افتد غیر قابل پیش بینی است. بهترین کار این است که با آنچه می توان پیش بینی کرد کارشود؛ تخصص های علمی لازم را کسب کنند، مسائل واقعی را درک نمایند و با متخصصین رشته خود ارتباط برقرار کنند. با سازمان دهی تحصیلات خود حول محور علائق شخصی و حقایق بازار کار، می توانند خود را برای یک شغل پویا، انعطاف پذیر و بسیار نوید بخش آماده سازند.

 

 

References

 

Abbott, A. (1988), The System of Professions: An Essay on the Division of Expert Labor,

University of Chicago Press, Chicago, IL.

Allen, K. and Wong, P.K. (2003), “Technology spin-offs from Pacific Rim Universities:

entrepreneurial context and economic impact”, paper presented at the Babson Kauffman

Entrepreneurship Research Conference, Babson College, Boston, MA, June.

Barber, B. (1963), “Some problems in the sociology of professions”, Daedalus, Vol. 92 No. 4, p. 672.

Carr-Saunders, A.M. and Wilson, P.A. (1933), The Professions, The Clarendon Press, Oxford.

Daniels, A.K. (1975), “Professionalism in formal organizations”, in McKinlay, J.B. (Ed.),

Processing People: Cases in Organizational Behavior, Holt Rinehart and Winston, New

York, NY.

Davidsson, P. and Wiklund, J. (2000), “Levels of analysis in entrepreneurship research: current

research practice and suggestions for the future”, Entrepreneurship Theory and Practice,

Vol. 25 No. 4.

Dingwall, R. and Lewis, P. (Eds) (1983), Sociology of the Professions: Lawyers, Doctors, and

Others, Macmillan, London.

Engel, G.V. (1970), “Professional autonomy and bureaucratic organization”, Administrative

Science Quarterly., Vol. 15, pp. 12-21.

Fiet, J. (2002), The Systematic Search for Entrepreneurial Discoveries, Quorum Books, Westport,

CT.

Hill, R.E. and Collins-Eaglin, J. (1985), “Technical professionals, technical managers and the

integration of vocational consciousness”, Human Resource Management, Vol. 24 Nos 2,

Summer, pp. 177-89.

Hills, G.E. (1998), “Variations in university entrepreneurship education: an empirical study in an

evolving field”, Journal of Business Venturing, No. 3, pp. 109-22.

Holland, J.L. (1985), Making Vocational Choices, Prentice-Hall, Englewood Cliffs, NJ.

Hynes, B. (1996), “Entrepreneurship education and training – introducing entrepreneurship into

non-business disciplines”, Journal of European Industrial Training, Vol. 20 No. 8, pp. 10-17.

Katz, J. (2003), “The chronology and intellectual trajectory of American entrepreneurship

education: 1876-1999”, Journal of Business Venturing, Vol. 18 No. 2, p. 283.

Laukkanen, M. (2000), “Exploring alternative approaches in high-level entrepreneurship

education: creating micro-mechanisms for endogenous regional growth”,

Entrepreneurship and Regional Development, Vol. 12, pp. 25-47.

Low, M. (2001), “The adolescence of entrepreneurship research: specification of purpose”,

Entrepreneurship Theory and Practice, Vol. 25 No. 4.

McMullen, W.E. and Long, W.A. (1987), “Entrepreneurship education in the nineties”, Journal of

Business Venturing, No. 2, pp. 261-75.

Parrot, K. (2004), in conversation with Senior Advisor Oregon State University College of

Pharmacy, April.

Roe, A. (1951), “A psychological study of physical scientists”, Genetic Psychology Monographs,

No. 43, pp. 121-235.

Roe, A. (1952), The Making of a Scientist, Dodd, Mead & Company, New York, NY.

Scott, W.R. (1969), “Professional employees in a bureaucratic structure: social work”, in Etzioni, A.

(Ed.), The Semi-professions and Their Organization, Free Press, New York, NY.

Shane, S. and Venkataraman, S. (2000), “The promise of entrepreneurship as a field of research”,

Academy of Management Review, Vol. 25 No. 1, pp. 217-26.

Sorenson, I.E. and Sorenson, T.L. (1974), “The conflict of professionals in bureaucratic

organizations”, Administrative Science Quarterly, Vol. 19, pp. 98-106.

Timmons, J. and Spinelli, S. (2004), New Venture Creation: Entrepreneurship for the 21st Century,

6th ed., McGraw-Hill Irwin, New York, NY.

Venkataraman, S. (1997), “The distinctive domain of entrepreneurship research: an editor’s

perspective”, in Katz, J. and Brockhaus, R. (Eds), Advances in Entrepreneurship, Firm

Emergence, and Growth, Vol. 3, Elsevier, New York, NY, pp. 119-38.

Vesper, K. and Gartner, W. (1997), “Measuring progress in entrepreneurship education”, Journal

of Business Venturing, Vol. 12 No. 5, p. 403.

Vesper, K.H. (1990), Entrepreneurship Education – 1990, Babson College for Entrepreneurial

Studies, Wellesley, MA.

Wilensky, H.L. (1964), “The professionalization of everyone?”, American Journal of Sociology,

Vol. 70 No. 2, pp. 137-58.

 

 

 

 

 

Entrepreneurship Condition of Natural Resources Engineering Course: Environment Branch

 

Rahim Mirzaei Mola Ahmad, Mahbobeh sadat Alavi and Sara Khoshsafa

                  Abstract

Most of the universities in all over the world have started to use the entrepreneurship methods in politics, strategies and their training system. The aim of this research was an investigation on entrepreneurship condition of natural resources engineering; attitude of environment course in B. Sc level to improve the course program. After literature review, a questionnaire was prepared and pretested. The survey method used in this research. In Tehran University, 19 teachers and 108 students of this course answered to the questionnaires. Data analyzed in SPSS by using Medium and Kruskal Vallis test. The results indicated that guidance and consultant center in university and facilities for entrepreneurship and the relation between job and employers were very low. The units about entrepreneurship were low and the method of training and the information of student about job opportunities and coordination of course and existing jobs were low. They emphasized highly to add units or programs about entrepreneurship to the course.

 

 

 

Key words: Entrepreneurship, Environment course, Teachers, Students.

 



[1] . Survey Research


بازگشت               چاپ چاپ

DOURAN Portal V4.0.4.0

V4.0.4.0